Vés al contingut

superior

De Viccionari

Català

[modifica]
Oriental: central /su.pə.ɾiˈor/ⓘ, balear /su.pə.ɾiˈo/
Occidental: /su.pe.ɾiˈoɾ/

Adjectiu

[modifica]

superior inv. ‎(plural superiors)

  1. D'un nivell més alt.
  2. Més perfecte.

Sinònims

[modifica]

Traduccions

[modifica]

superior m. f. ‎(plural superiors)

  1. Persona situada jeràrquicament per sobre i amb poder.

Sinònims

[modifica]

Traduccions

[modifica]

superior m. ‎(plural superiors, femení superiora)

  1. Persona responsable d’una congregació o comunitat religiosa.

Miscel·lània

[modifica]
  • Síl·labes: su·pe·ri·or (4)

Vegeu també

[modifica]

Anglès

[modifica]
  • Pronúncia (AFI): /suːˈpɪəri.ə(r)/
  • Etimologia: Del llatí superior.

Adjectiu

[modifica]

superior ‎(no comparable)

  1. superior (en dignitat)

Castellà

[modifica]
Peninsular: /su.peˈɾjoɾ/
Americà: alt /su.p(e)ˈɾjoɾ/, baix /su.peˈɾjoɾ/

Adjectiu

[modifica]

superior inv. ‎(plural superiores)

  1. superior

superior m. f. ‎(plural superiores)

  1. superior

Miscel·lània

[modifica]
  • Síl·labes: su·pe·rior (3)

Llatí

[modifica]
  • Pronúncia (AFI): /sʊˈpɛ.rɪ.ɔr/
  • Etimologia: Derivat de superus.

Adjectiu

[modifica]

superior m., f., superius n.

  1. superior
    Superior domus ― La part superior de l'habitatge.
  2. anterior, precedent
    Superius bellum Punicum. ― L'anterior guerra contra els cartaginesos.
  3. el més vell
    Superior Dionisus ― Dionís el vell
    Omnes superioris aetatis. ― Tots aquells d'edat més avançada.

Declinació

[modifica]

Tercera declinació, variant comparatiu.

Cas Singular Plural
Masc./Fem. Neutre Masc./Fem. Neutre
Nominatiu superior superius superiōrēs superiōra
Vocatiu superior superius superiōrēs superiōra
Acusatiu superiōrem superius superiōrēs superiōra
Genitiu superiōris superiōrum
Datiu superiōrī superiōribus
Ablatiu superiōre superiōribus