Vés al contingut

arna

De Viccionari
Potser volíeu: arnà

Català

[modifica]
[1] Arna construïda en un arbre
[2] Arna de la roba
  • Pronúncia(i): oriental /ˈar.nə/, occidental /ˈaɾ.na/
  • Etimologia: (rusc) D'un precèltic *arona («rotllana de suro»), segle XIII.[1] Cognat de l’aragonès arna i asturià arna («escorça»).
  • Etimologia: (insecte) D’un preromà ibero-vascònic *anara, segle XIV, relacionat amb el basc har («cuc»). Cognat de l’occità arna.
  • Etimologia: (caspa) Fals tall sil·làbic de sarna > s'arna.

arna f. (plural arnes)

  1. Niu natural d’abelles.
  2. (antic, nord-occidental, alguerès) rusc

Traduccions

[modifica]

arna f. (plural arnes)

  1. Insecte lepidòpter, generalment nocturn.

Derivats

[modifica]

Descendents

[modifica]
  • Sard: Malgaix

Traduccions

[modifica]

arna f. (plural arnes)

  1. (mallorquí) caspa

Verb

[modifica]

arna

  1. Tercera persona del singular (ell, ella, vostè) del present d'indicatiu de arnar.
  2. Segona persona del singular (tu) de l'imperatiu del verb arnar.

Miscel·lània

[modifica]

Vegeu també

[modifica]
  1. Coromines, Joan; et al. «DECat. I, 395a7s». A: Diccionari etimològic i complementari de la llengua catalana. Barcelona: Curial Edicions Catalanes, 1980-1991.

Aragonès

[modifica]

arna f. (plural arnas)

  1. arna (d'abelles)