verus

De Viccionari
Salta a la navegació Salta a la cerca


Llatí
[modifica]

  • Pronúncia(i): /ˈweː.rʊs/
  • Etimologia: Del protoidoeuropeu *u̯er-11 ‎(«amistós, fiable»).

Adjectiu[modifica]

vērus m., vēra f., vērum n. ‎(comparatiu vērior, superlatiu vērissimus)

  1. veritable, autèntic
    «secerni blandus amicus a vero et internosci tam potest adhibitā diligentiā, quam omnia fucata et simulata a sinceris atque veris» [1]
    per distingir l'adulador del veritable amic, pots fer servir aquest recurs, elimina tot allò que sigui efímer i simulat i cerca la veritat

Declinació[modifica]

Primera i segona declinació, -us, -a, -um.

Cas Singular Plural
Masculí Femení Neutre Masculí Femení Neutre
Nominatiu vērus vēra vērum vērī vērae vēra
Vocatiu vēre vēra vērum vērī vērae vēra
Acusatiu vērum vēram vērum vērōs vērās vēra
Genitiu vērī vērae vērī vērōrum vērārum vērōrum
Datiu vērō vērae vērō vērīs
Ablatiu vērō vērā vērō vērīs

Antònims[modifica]

Derivats[modifica]

Vegeu també[modifica]

  • Julius Pokorny, Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch, 1956, p.1165-1166
  1. Ciceró, Laelius de amicitia, 25, 95